"Is een kindsoldaat een slachtoffer dan wel een barbaar?"

Pakkend en ontroerend... Ook onze tweede voorstelling van "Le bruit des os qui craquent" van zondag 10 februari laat niemand onberoerd. Wie het gezien heeft, is onder de indruk. Tijdens de gezellige receptie achteraf wordt er nog lang nagepraat.

Foto Théâtre de Poche: Yves Kerstius

"We moeten blijven zoeken naar oplossingen"

Het stuk wordt op schitterende wijze vertolkt door 3 actrices van een Rwandees-Congolees gezelschap. Het vertelt het verhaal van twee meisjes kindsoldaten die ontsnappen uit de handen van een rebellenleger. Op hun vlucht leven ze ondergedoken. In een permanente angst. Wie kunnen ze vertrouwen en wie niet? Op die manier krijgen we een beeld over het lot van de kindsoldaten. Het is een aangrijpend theaterstuk, maar de wrede realiteit in Oost-Congo.

Ex-VRT journalist en Congokenner Walter Zinzen reageerde na afloop zo. "Wie een beetje vertrouwd is met wat er in Kivu gebeurt, weet dat het lot van de meisjes en vrouwen er nog vele malen erger is. Dat het geweld niet te stoppen lijkt, is om wanhopig van te worden. Dat mogen we niet laten gebeuren. We moeten blijven zoeken naar oplossingen." Lees zijn volledige getuigenis hier.

"Is een kindsoldaat een slachtoffer dan wel een barbaar?"

Na de theatervoorstelling ging VRT-journalist Peter Verlinden het debat aan met gewezen radiojournalist Guy Poppe, directrice van RCN Justice & Démocratie Geert Bossaerts, Maddy Tiembe van AFEDE en Charlotte Mbelo, ondervoorzitster van Mamas for Africa.

Eén van de vragen die vanuit het publiek naar boven kwam, luidde zo. "Een kindsoldaat is dan wel een slaaf in een rebellenleger, maar wordt op zijn beurt ook een moordenaar. Is zo een kind dan een slachtoffer of eerder een barbaar?" Charlotte Mbelo legt uit. "Of het nu kindsoldaten zijn, jongens of meisjes, of het gaat om verkrachte en misbruikte vrouwen, geen van hen heeft gekozen voor dit lot. Allemaal werden zij uit hun eigen leven gerukt. Met geweld worden zij gedwongen te gehoorzamen. Het is hun enige kans op overleven. Wie een wapen draagt, heeft macht. Een kind dat gedrogeerd wordt en een volwassene moet gehoorzamen, kan je niet verantwoordelijk stellen. Eén voor één zijn deze kinderen, jongens en meisjes, slachtoffers. We mogen hen niet laten vallen en onze ogen sluiten voor dit geweld. We moeten blijven zoeken naar oplossingen."

"Opdat zij niet zouden moeten meemaken wat zij had overleefd..."

Ook het theaterstuk eindigt met deze boodschap. "Waar moeten we deze kinderen van 7, 10 of 15 jaar naar toe sturen? Naar school of naar de gevangenis? Als ze het al overleven en niet zijn omgekomen in een gevecht of aan aids." Een verpleegster getuigt over de lijdensweg van één van de slachtoffertjes voor een commissie.  Met haar getuigenissen neemt het meisje het op voor alle kindsoldaten. "Opdat de kinderen van haar land niet zouden moeten zien wat zij zag. Niet zouden moeten horen wat zij hoorde. En niet zouden moeten meemaken wat zij had overleefd..."

Het aantal kindsoldaten wereldwijd wordt geschat rond de 300 000.