Steeds meer jonge kinderen opgevangen in het Maison de la Femme van Mamas for Africa

De afgelopen 2 maanden werden er in het Maison de la Femme van Mamas for Africa in Uvira 5 slachtoffertjes van seksueel geweld opgevangen. Jonge kinderen, tussen 2 en 8 jaar. Meestal meisjes. Het verkrachten van kinderen is in opmars in deze streek van Oost-Congo. Jarenlange conflicten leiden ertoe dat verkrachting vandaag meer en meer een algemeen probleem is. De daders zijn niet langer alleen militairen. Verkrachting is zo stilaan iets geworden wat “geoorloofd” is.

Sophie, 5 jaar en verkracht

Als Sophie samen met haar mama aanklopt in het Maison de la Femme van Mamas for Africa in Uvira, kan ze moeilijk stappen. Sophie is 5 jaar. Je ziet dat ze pijn heeft. Het kleine meisje is gescheurd. Ze is verkracht.

Sophie vertelt dat haar mama naar de molen ging om maniok te malen. Zij bleef ondertussen wat rondhangen bij hun huis. Een kennis uit de buurt nam haar mee naar een afgelegen plaats buiten het dorp. Daar verkrachtte hij haar en liet haar vervolgens bloedend aan haar lot over. Toen ze weer bij kwam, probeerde Sophie zich voetje voor voetje naar huis te slepen. Onderweg viel ze opnieuw neer van de pijn, hulpeloos en doodsbang. Na lang zoeken vonden haar moeder en de buren haar aan de rand van het dorp terug. Haar kleren zaten helemaal onder het bloed.

Sophie is een kleuter nog, maar nu al getekend door de harde realiteit die deel uitmaakt van haar leefwereld. In Oost-Congo zijn vrouwen en meisjes nergens veilig voor verkrachters. Mamas for Africa biedt deze verkrachtte vrouwen een veilig onderkomen in haar Maisons de la Femme.

"Een vrucht die nog niet rijp is, is die lekker als je ze eet?"

Wat zoeken mannen in deze kinderen? Welk genot vinden ze in het verkrachten van zo een jong meisje? We stellen de vraag aan Rashid, Coördinator van het Maison de la Femme van Mamas for Africa in Uvira. "Op de vraag waarom kan alleen de dader een antwoord geven", zo zegt hij. "Welk plezier heb je aan het verkrachten van een jong meisje? Een vrucht die nog niet rijp is, is die lekker of heeft die veel smaak als je ze eet?"

"Vaak spelen andere dingen mee.", legt Rashid verder uit. "In onze (Congolese) samenleving is er een sterk geloof in traditionele genezers en tovenaars. Het bloed dat afkomstig is door het inbrengen van de penis in het geslachtsorgaan van een jong meisje, is dikwijls bedoeld als "fetisj", een geluksbrenger. De daders geloven dat het hen voorspoed brengt. Vissers drinken het bloed om een grote vangst te hebben. Het is een synoniem voor het verdienen van veel geld. Of het gaat om "grigris", een talisman die ze krijgen van een tovenaar en die hen bovennatuurlijke krachten geeft of hen geneest van allerlei ziekten."

Verkrachting is iets geworden wat geoorloofd is

Het verhaal van Sophie toont aan dat de daders niet altijd onbekenden zijn. Een buurman, een ver familielid... Verkrachting is niet langer iets van militairen. Gewone burgers vergrijpen zich aan jonge moeders, bejaarde vrouwen, maar ook kleine meisjes. Een triest gevolg van de onmacht van een wankel rechtssysteem dat deze misdaden nog teveel ongestraft laat gebeuren.

Ouders vragen zich dan ook bang af hoe ze hun kinderen hiertegen kunnen beschermen. Naast het lichamelijke leed en het trauma dat de kinderen oplopen, zijn er nog gevolgen. Verkrachting is hier een schande. Slachtoffers van verkrachting worden verantwoordelijk geacht voor wat hen overkomen is. Ze worden gestigmatiseerd, met de vinger gewezen en verstoten. De jonge slachtoffertjes raken al snel in een isolement. Daarnaast zijn hun kansen om later nog een huwelijkspartner te vinden, bijna helemaal verkeken. Dat gaat soms zo ver dat de familie zich genoodzaakt ziet om te verhuizen.

Dankzij de steun van Mamas for Africa kunnen kinderen zoals Sophie een heelkundige ingreep ondergaan in het Hospitaal van Panzi. Daar behandelen Dr. Mukwege en zijn team jaarlijks vele slachtoffers van brutale verkrachtingen. Vanaf dan begint de lange weg van herstel.