Crisis in Oost-Congo verhindert operaties kropgezwellen

Tientallen vrouwen met een kropgezwel hadden zich verzameld in het Hôpital de Monvu op het eiland Idjwi, gelegen in het Kivumeer ten Noorden van Bukavu. Een team van Artsen zonder Vakantie zou hen daar met de assistentie van de lokale dokters opereren. De recente ontwikkelingen in de conflicten in de regio laten de artsen echter niet toe hun werk te doen. Omwille van veiligheidsredenen werden zij geëvacueerd. Verschillende van de vrouwen bleven achter met hun gezwel.

In november 2012 streek naar stilaan jaarlijkse gewoonte een ploeg van medici uit België neer in Kivu. Een chirurg, een anesthesist en twee verpleegkundigen. In een plaatselijk hospitaal opereren zij in opdracht van Mamas for Africa vrouwen met een kropgezwel.

Een radeloos moeilijke keuze

Maar de vraag is groter dan het aanbod. Er is een wachtlijst van tientallen vrouwen die allemaal hinder ondervinden van het gezwel in hun keel. Ze zijn allemaal patiënten van dr. Sifa, medewerkster van Mamas for Africa. Zij screent de vrouwen en kijkt wie er het ergst aan toe is. Die vrouwen krijgen voorrang. “Een radeloos moeilijke keuze, “ noemt dr. Sifa haar opdracht.

“We willen maar wat graag dat we meer vrouwen kunnen helpen,” vertelt dr. Sifa verder. “Maar helaas, de tijd van het ingevlogen team is beperkt en ook onze middelen voor de nazorg zijn niet onuitputtelijk”.

Nu de dokters en verpleegkundigen van Artsen zonder Vakantie hals over kop zijn vertrokken, zijn verschillende vrouwen achter gebleven zonder te zijn geopereerd. Mamas for Africa onderzoekt nu of het mogelijk is deze vrouwen door lokale artsen te laten behandelen.

Een geneesbare ziekte

Dr. Sifa voert de strijd tegen het kropgezwel ook wanneer het medische team vertrokken is. Ze kent namelijk de oorzaak van de ziekte: slechte, eenzijdige voeding. Daarom doet ze er alles aan om vrouwen andere voedingsgewoonten aan te leren. Tijdens vormingen, lezingen en dorpsbezoeken vertellen zij en haar medewerksters hoe een aangepaste, gezondere voeding de ziekte kan voorkomen.

Het probleem blijft daarbij dat die gezondere voeding ook beschikbaar moet zijn. En dat is door de oorlogsomstandigheden in de regio niet het geval. Zolang de gevechten en rebellie duren, zijn de vrouwen en hun gezin aangewezen op minderwaardig en eenzijdig voedsel. Met alle gezondheidszorgen van dien.