Kropgezwel, een geneesbare ziekte

Honderden vrouwen in de Kivu-streek lijden aan een afzichtelijk kropgezwel. Nochtans is deze ziekte te voorkomen en blijvend te genezen. Alleen ontbreken daarvoor de nodige kennis en middelen. Mamas for Africa laat daarom jaarlijks 150 vrouwen opereren van een kropgezwel.

Tientallen vrouwen staan 's morgens te wachten aan het kleine bureau in het Maison de la Femme van Mamas for Africa in Bukavu. Ze komen voor dr. Sifa, medewerkster van Mamas for Africa. Allemaal hebben ze te lijden van een kropgezwel. Door slechte voeding en een gebrek aan jodium krijgen veel vrouwen ermee te maken. Door het gezwel raken de hals en het gezicht van de vrouwen misvormd. Het hindert hen bij het eten en slikken. En de aanhoudende pijn belemmert hen in hun dagelijkse activiteiten.

Tijdens die raadplegingen op haar bureau worden de vrouwen gescreend en opgevolgd. Maar dr. Sifa en haar team gaan ook wekelijks op het terrein. Via vormingen en sensibilisatie-acties vertellen zij en haar medewerkers hoe een aangepaste, gezondere voeding de ziekte kan voorkomen. De oorzaak van de ziekte is namelijk vooral te wijden aan slechte, eenzijdige voeding. Op die voorlichtingsmomenten doet dr. Sifa er daarom alles aan om vrouwen andere voedingsgewoonten aan te leren.

Het probleem blijft daarbij dat die gezondere voeding ook beschikbaar moet zijn. En dat is door de omstandigheden in de regio niet het geval. Zolang de armoede en de rebellie voortduren, zijn de vrouwen en hun gezin aangewezen op eenzijdig voedsel. Met alle gezondheidszorgen van dien.

Vele vrouwen lopen jarenlang rond met een kropgezwel dat steeds maar dikker wordt. Gewoon omdat ze niet de middelen en de kennis hebben om zich te laten behandelen. "Ik heb deze ziekte gekregen toen ik de leeftijd had van 15 jaar", vertelt een slachtoffer. "Ik was 56 toen ik geopereerd werd. Ik schaamde me diep om naar buiten te komen met mijn gezwel. Mensen met een kropgezwel worden niet gerespecteerd in de samenleving. We worden uitgestoten en uitgelachen. Soms beschouwen ze ons als behekst."

Bij zo'n bezoek van dr. Sifa op het terrein verzamelen patiënten zich uit de wijde omtrek. Sommigen van hen zijn hiervoor 2 dagen lang te voet onderweg. Ze hopen dat ze met de steun van Mamas for Africa een operatie zullen kunnen ondergaan. Want zelf hebben ze er het geld niet voor. Het is voor dr. Sifa altijd een moeilijke keuze om te beslissen welke vrouwen de voorrang krijgen. "Er zijn hier zovele vrouwen met een kropgezwel. We willen maar wat graag dat we meer vrouwen kunnen helpen,” vertelt dr. Sifa. “Maar helaas zijn onze middelen beperkt”. Voor 2013 staan er meer dan 600 vrouwen op de wachtlijst. Mamas for Africa laat dit jaar een 150-tal vrouwen opereren.

Een paar keer per jaar reist een ploeg van Artsen zonder Vakantie vanuit België naar Kivu. Een chirurg, een anesthesist en enkele verpleegkundigen gaan dan aan het werk in een plaatselijk hospitaal. Zo ook nu weer in mei. Met de assistentie van lokale artsen opereren zij in opdracht van Mamas for Africa vrouwen met een kropgezwel (project Upendo). Zij doen dat in het "Hôpital de Monvu" op het eiland Idjwi gelegen in het Kivu-meer ten Noorden van Bukavu. Hier zijn er vele vrouwen met een kropgezwel. Later zullen ook lokale artsen vrouwen met een kropgezwel opereren in opdracht van Mamas for Africa. Zij zullen dat doen in het "Hôpital de Ciriri" en het "Hôpital de Fomulac", op respectievelijk zo'n 15 en 50 km van Bukavu.

Na hun operatie wacht de vrouwen een lange revalidatie. 6 maanden lang mogen ze geen zwaar werk verrichten en moet de wonde aan de keel afgedekt blijven. Opvolging en nazorg zijn belangrijk. Eén van de vele taken van dr. Sifa en haar team. Mits ze de voedingsrichtlijnen in acht nemen, genezen ze blijvend van hun kropgezwel.

De Congolese vrouwen met een kropgezwel kunnen jouw financieel duwtje in de rug goed gebruiken. Steun het project van Mamas for Africa voor vrouwen met een kropgezwel (Upendo). Op die manier kunnen we er samen iets aan doen. Hun dankbaarheid na de ingreep is groot! Het is voor hen bijna niet te geloven dat ze opnieuw een gewoon leven kunnen leiden.