Toenemend seksueel geweld in Burundi plaatst Mamas for Africa voor een nieuwe uitdaging.

Eind januari 2016. In het Panzi-ziekenhuis staan een tiental vrouwen klaar om na verzorging terug te keren naar het kamp van Lusenda. Naar Burundese traditie dansen en zingen ze uit dankbaarheid “Merci Mamas for Africa”. Een ontroerend tafereel.

Dodelijk vermoeid komt een groepje vrouwen en kinderen aan in het vluchtelingenkamp van Lusenda, op 65 kilometer van Uvira. Ze hebben een lange, uitputtende tocht achter de rug vanuit Burundi. Kleine kinderen huilen, vrouwen wankelen, jonge meisjes nemen hun kleine broertjes op sleeptouw. Opgelucht zijn ze. Want ze zijn de grens over. Eindelijk veilig, hopen ze.

Sinds de Burundese president Nkurunziza zich tegen de wil van een deel van de bevolking voor de derde keer liet herverkiezen, staat het land aan de rand van een burgeroorlog. En net zoals in Oost-Congo dreigen vrouwen en meisjes daar het grootste slachtoffer van te worden.

In Lusenda, een plaatsje op zo’n 65 kilometer van Uvira, groeit het vluchtelingenkamp alsmaar aan. Ruim 13.000 vrouwen, mannen en kinderen troepen er nu al samen. In kleine, inderhaast opgetrokken tentjes. De leefomstandigheden zijn – zoals zo vaak in dergelijke kampen – bar en onhygiënisch. Daar zijn vrouwen en kinderen de eerste slachtoffers van.

Al snel sijpelden in het Maison de la Femme van Uvira verhalen binnen over ziekte, ontbering en het gebrek aan medische zorgen. Nicole Nuyts, onze vertegenwoordigster in Uvira, stuurde daarop meteen haar medewerkster en psychosociaal-assistente Salima Anzurani naar het kamp. In enkele dagen kwamen al 32 vrouwen bij haar aankloppen met medische problemen. Het topje van de ijsberg? Wie zal het zeggen?

Door de onlusten in hun land hebben veel families have en goed achtergelaten. Onderweg raakten ze gewond en konden ze zich niet verzorgen. Ook aandoeningen als prolaps en fistels komen zeer veel voor. Vrouwen lijden aan infecties en hebben wonden die enkel kunnen helen, mits de juiste medische hulp.

“Al een twintigtal vrouwen zijn geëvacueerd naar het Panzi-ziekenhuis”, schrijft Nicole ons in een e-mail. “Niet allemaal werden ze verkracht. Maar dat maakt hun lijden en pijn niet minder erg.” De vrouwen die er het ergst aan toe waren, werden overgebracht van Lusenda naar Uvira, en van Uvira naar Bukavu waar ze in het ziekenhuis werden geopereerd.

Mamas for Africa is inderdaad kordaat aan het werk gegaan. Hoewel de vluchtelingenstroom uit Burundi niet was voorzien, hebben we onmiddellijk middelen vrijgemaakt om te helpen.

65 % van de mensen in het kamp van Lusenda zijn vrouwen en kinderen. Machteloze mensen, opgejaagd en weggejaagd uit hun land. Na een lange, barre tocht komen ze in het kamp aan, waar ze zich een plekje moeten zoeken. Onderweg hebben ze vreselijk afgezien. Wanneer ze dan in Lusenda aankomen, zijn ze vol hoop.

Mamas for Africa wil die hoop omzetten in échte hulp. Uw hulp! Wij zijn u daarvoor veel dank verschuldigd.